My Planet At Risk

Με τους Αμερικανούς πολίτες να πετούν κάθε χρόνο περίπου 100 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες και μόνο το 1 με 3 τις εκατό να ανακυκλώνεται είναι φανερό πως είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που στις μέρες μας αναζητεί μια λύση. Δυστυχώς με το τρόπο που ζούμε, καταναλώνουμε, διασκεδάζουμε οι αύξηση κατανάλωσης πλαστικών ειδών έχει φτάσει σε ένα σοβαρότατο σημείο και θα πρέπει να ξανασκεφτούμε την επίδραση μας στο ευρύτερο περιβάλλον.
Οι πλαστικές σακούλες μολύνουν το έδαφος, το υπέδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα.
Οι πλαστικές σακουλές δεν είναι αποιδοδομισιμες. Τι είναι αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορούνε να διασπαστούν από μικροοργανισμούς με φυσικό τρόπο όπως η οργανική ύλη. Ο χρόνος ζωής τους μπορεί να φτάσει δεκάδες εκατοντάδες χρόνια σε χωματερές ή σε ανεξελενκτους χώρους ταφής απορριμμάτων.
Αυτό που με κανει και ανησυχω είναι η ευκολία ορισμένων να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότερες σακούλες από το σούπερ Μάρκετ σε κάθε τους επίσκεψη χωρις οι ίδιοι να γνωρίζουν την επίδραση που μπορεί να έχει στο περιβάλλον. Αλλά εμείς οι Έλληνες έχουν δείξει ότι δεν μας ενδιαφερθεί αυτό. Κάτι όμως που δεν γνωρίζουν πολλοί και μάλλον κάπως έτσι θα «συγκινηθούν» είναι ότι το κόστος παραγωγής αυτών των συσκευασιών…το πληρώνουμε εμείς!! ΠΩΣ; Η αλήθεια που δεν λέει κανείς βέβαια είναι ότι οι πλαστικές σακούλες ήδη χρεώνονται από καιρό, μόνο που δε χρεώνονται σε αυτόν που τις χρησιμοποιεί κατά κόρον αλλά ο λογαριασμός μεταβιβάζεται «δημοκρατικά» σε όλους μας, μέσα από τους δημοτικούς φόρους! Οι πλαστικές σακούλες που πολλοί από μας παίρνουν με το κιλό από τα σούπερ μάρκετ, καταλήγουν σύντομα, στα σκουπίδια. Εφ’ όσον θεωρούνται δωρεάν, υποτίθεται ότι δεν έχουν αξία, μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν με άλλες επίσης δωρεάν, οπότε ευκολότατα πετιούνται για να καταλήξουν στους κάδους των σκουπιδιών. Τα πλαστικά σκουπίδια είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Αποτελούν περίπου το 1/3 των σκουπιδιών. Δεν αυτοδιασπώνται, δεν απορροφώνται από τη φύση, παραμένουν αναλλοίωτα για 300 χρόνια, ενώ, σε μια ακόμη πιο επικίνδυνη εξέλιξη, όταν καίγονται παράγουν καρκινογόνες διοξίνες.
Κάποιες πόλεις παγκοσμίως έχουν προσπαθήσει και επιτυχώς καταφέρει να αποφύγουν την χρήση των πλαστικών σακουλών. Στο Ντεβον της Αγγλίας, για παράδειγμα, έχουν απαγορευθεί. Μπορούμε εμείς να το καταφέρουμε αυτό; Εγώ απαντώ για εσάς, και για μένα φυσικά, ΟΧΙ. Δεν μας αρέσει να ξεβολευφτούμε, εμείς και οι συνήθειες μας. Καλή η ανακύκλωση αλλά λίγο πιο πριν, στη ιεραρχία της διαχειρίσεις απορριμμάτων, βρίσκεται η ελαχιστοποίηση αυτών. Πράγμα που σημαίνει ότι καλύτερα να μην παράγεις, παρά να ανακυκλώνεις ή να πετάς αδιάφορα στα σκουπίδια!!

Αλήθεια, πόσο έτοιμοι είμαστε ως καταναλωτές και επιχειρήσεις για κάτι τέτοιο; Μήπως έφτασε η ώρα οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ της εγχώριας αγοράς, σε συνεννόηση μεταξύ τους, να αρχίσουν να προωθούν συστηματικά τις εναλλακτικές τσάντες από βιοαποικοδομήσιμα υλικά;

Τελικά το Internet δεν είναι μόνο chat, αγοραπωλησίες και αλλά συναφή. Τι λέω πάλι πρωί πρωί; Με την ελπίδα σε κάθε μου post να επικοινωνήσω με ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και συγκεκριμένα ευαισθησία σε θέματα περιβάλλοντος κατάφερα (!) να επικοινωνήσω με έναν αρκετά ευαισθητοποιημένο άνθρωπο ο οποίος ασχολείται ΕΝΕΡΓΑ με την καλυτέρευση της ποιότητας της ζωής μας.
Ο ίδιος.. έχω τη εντύπωση ότι το βλέπει σαν κάτι προσωπικό, σαν κάτι αυτονόητο και έτσι θα πρέπει να είναι. Όλοι από κάπου αρχίζουμε και το πιο πιθανόν να αρχίσουμε από τα προβλήματα που αφορούν τη τοπική μας κοινωνία. Με καθαρά προσωπικό ενδιαφέρον έχει μια μεγάλη γκάμα υλικού από φωτογραφίες και όχι μόνο από το Πάρκο/ Κτήμα Συγγρού στο Μαρούσι. Θα ήθελα λοιπόν να δώσω ορισμένα link τα οποία δείχνουν πως ένα πάρκο μπορεί να αλλάξει τη ψυχική μας υγειά περπατώντας σε αυτό αλλά και ότι χρειάζεται τη βοήθεια όλων μας για να παραμείνει ανέπαφο από τις δραστηριότητες μας. Στις φωτογραφίες που θα δείτε, φαίνεται καθαρά το μεγαλείο της φύσης μέσα σε μια πόλη με τεράστιες εστίες μόλυνσης, «βουτηγμένοι» στο στρες σε ταχύτατους ρυθμούς ζωής των κατοίκων της.
Για όσους δεν γνωρίζουν για το κτήμα Συγγρού, μπορούν να βρουν πληροφορίες εδώ, καθώς επίσης και φωτογραφιες του Γιωργου εδώ.
Το συγκεκριμένο άρθρο είναι η αρχή, μιας και το υλικό που μου έστειλε ο Γιώργος, είναι τόσο πολύ που μάλλον κάποιος μπορεί να κάνει διπλωματική εργασία πάνω στο θέμα αυτό!!!. Όποτε έπεται και συνέχεια! Ευχαριστώ πολύ Γιώργο και επιζώ όποτε έχεις τον χρόνο να συμμετάσχεις και από εδώ μέσα!

Ξυπνάς και ανοίγεις την βρύση, απολαμβάνεις το νεράκι του θεού…νομίζεις ..όχι ευχαριστώ δεν το θέλω ..λες να είναι καλύτερο το δικό μου; Ποιος ξέρει ..ίσως ναι ίσως όχι. Αλλά τελικά εδώ σε αυτόν τον τόπο η καθημερινότητα είναι ένα ρίσκο.
Η απάθεια μου συνεχίζεται με το να βλέπω τις ειδήσεις, να συμπάσχω με αυτούς που πονάνε αλλά και πάλι με ένα κλικ της τηλεόρασης να μεταφέρομαι σε άλλα πιο «χαρούμενα γεγονότα» και μέσα στη κυκλοθυμία μου να αλλάζω τελείως διάθεση και να σκέφτομαι τι θα πάρω τα Χριστούγεννα.
Πονάς και αρχίζω και ανησυχώ ποτέ θα αρχίσω να πονάω και εγώ. Ίσως σύντομα έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα. Τι κάνω…μάλλον περιμένω και μέχρι τότε θα συνεχίσω να ζω μέσα στη απάθεια και στην άγνοια, σχολιάζοντας θεατρίνους της τηλεόρασης δίνοντας τους μεγάλα ποσοστά τηλεθέασης. Η λύση; Μπα όχι δεν την έχω βρει, αλλά αναζητώ ανθρώπους που την έχουν !
Κοιτάω γύρω μου και βλέπω ασυνείδητους(ίσως και αυτοί να λένε το ίδιο για εμένα)να δρουν εις βάρος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος και σκέφτομαι ότι μπορώ να γίνω ένας εκκεντρικός, ρομαντικός και έξαλλος πολίτης με το να χρησιμοποιήσω βία για να τους σταματήσω Ποιος είμαι όμως εγώ που θα το κάνω αυτό; Αφού τελικά θα χαρακτηριστώ ένας βλαξ.
Πίνεις κάτι που εν συνεχεία θα το πιω και εγώ αλλά προς το παρών δεν μου αρέσει. Ένα «ωραίο» μείγμα από βαρέα μέταλλα και καρκινογόνε ουσίες. Πράγματα που βγαίνουν μόνο στο τηλεκουτακι για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον σου…για αυτά τα ποσοστά. Με το που θα κλείσει το φως, με το που θα φύγουν οι κάμερες, εσύ θα το ξεχάσεις, θα ξανανοίξεις τη βρύση και δεν θα θυμάσαι τίποτα. Ίσως βέβαια να θυμηθείς όταν θα επισκευής τις περιοχές. Αλλά το μόνο που θα κανείς τότε…. Το μόνο που θα σε απασχολήσει…είναι να μην κανείς το λάθος να πιεις νεράκι…του θεού…Παραλογισμός; ρομαντική σκέψη; δεν ξέρω…ξέρω όμως ότι με τον εγωισμό που μας διακατέχει όλους μας…μάλλον όλοι θα αναγκαστούμε να πιούμε ένα ποτηράκι χρωμίου…αργά ή γρήγορα!

Ο κύριος Σουφλιάς προέβη σε μέτρα κατά της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Όλα ξεκίνησαν μετά από αναφορές των επιθεωρητών περιβάλλοντος του Υπουργείου για τις αέριες εκπομπές ρύπων στους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς. Η απόφαση του κ. Σουφλιά ήταν η επιβολή προστίμου ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ στην Δημόσια επιχείρηση, ένα πρόστιμο πρωτοφανές. Σύμφωνα με το ΥΠΕΧΩΔΕ, στη Μεγαλόπολη έγιναν οι εξής παραβάσεις:
1) Οι εκπομπές διοξειδίου του θείου των ΑΗΣ και ΑΗΣ Β’ της Μεγαλόπολης, είχαν υπερβεί πολλές φορές τόσο το ωριαίο όσο και το ημερήσιο όριο που είναι επιτρεπτό για την προστασία της υγείας.
2) Το σύστημα αποθείωσης των απαερίων της Μονάδας ΑΗΣ Β΄ Μεγαλόπολης δεν λειτουργούσε για σημαντικό αριθμό ωρών λειτουργίας (31,1% επί του συνόλου των ωρών λειτουργίας του σταθμού) το 2006, με αποτέλεσμα την εκπομπή σημαντικών ποσοτήτων διοξειδίου του θείου και την υπέρβαση των θεσμοθετημένων οριακών τιμών εκπομπής.
3) Δεν πραγματοποιούνταν μετρήσεις σε συνεχή βάση (μέτρηση/καταγραφή) των συγκεντρώσεων διοξειδίου του θείου (SO2), σωματιδίων, οξειδίων του αζώτου (ΝΟx) και O2 στα απαέρια των Μονάδων Ι και ΙΙ, του ΑΗΣ Μεγαλόπολης, κατά παράβαση των προβλεπομένων στη σχετική Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων.

Το τεράστιο για τα Ελληνικά δεδομένα πρόστιμο μοιράζεται ανάλογα με τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ως εξής:
· 600.000 ευρώ για τους σταθμούς Καρδιάς (200.000), Πτολεμαΐδας (150.000) και Αγίου Δημητρίου (250.000) του Νομού Κοζάνης.
· 400.000 ευρώ για τους σταθμούς Μεγαλόπολης (207.000 για τις μονάδες Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και 193.000 για τη μονάδα IV).
Ποτέ κύριε Σουφλιά όμως θα δώσετε στη δημοσιότητα στοιχεία για τις Βιομηχανίες που και αυτές συμβάλουν στις αέριες εκπομπές και κατ επέκταση στη αύξηση των ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα; Γιατί μέχρι τώρα, αν και είναι ένα πρώτο μέτρο, το πρόστιμο «επληξε» την δημόσια επιχείρηση δηλαδή με λεφτά των φορολογούμενων δίνεται απλόχερα ένα εκατομμύριο ευρώ. Από την ΔΕΗ στο ΥΠΕΧΩΔΕ λοιπόν. Πρόστιμα σε τσιμετοβιοομηχανίες θα υπάρξουν; Μεγαλύτερα πρόστιμα στις βιομηχανίες κοντά στον Ασωπό; Πρόστιμα στις παράνομες χωματερές ανά την επικράτεια στις τοπικές αυτοδιοικήσεις; Μεγαλύτερες αρμοδιότητες στους επιθεωρητές περιβάλλοντος ίσως να βοηθήσει και να αναστραφεί το αρνητικό κλίμα της χώρας μας που δικαίως χαρακτηριζόμαστε το μαύροι πρόβατο αφού σε πολλά θέματα διαχείρισης περιβάλλοντος κατέχουμε τις τελευταίες θέσεις!!!!!

Έχοντας δει τα γεγονότα στο Παντοίο και τις πρωτοφανής καταδίκες έλπιζα ότι παρόμοια γεγονότα θα συνέβαιναν και στην περίπτωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος. Τελικά όμως οι δικαστές δεν θεωρούν ότι το περιβαλλοντικό πρόβλημα είναι τόσο σοβαρό.
Το 3ο Πλημμελειοδικείο Θήβας. Αποφασισε μετα από 38 (!!!) ολόκληρα χρόνια, τη επιβολή προστίμων στους υπεύθυνους της μόλυνσης του ποταμού. Πιο συγκεκριμένα, το δικαστήριο έκρινε ένοχους τους 6 εκ των 18 υπεύθυνων εργοστασίων που επί χρόνια ρύπαιναν με τα απόβλητά τους τον ποταμό και τον υδροφόρο ορίζοντα της ευρύτερης περιοχής, καταδικάζοντάς τους σε ποινές φυλάκισης 3 έως 6 μηνών με αναστολή και χρηματικά πρόστιμα 3.000 έως 9.000 ευρώ. Η απόφαση ήταν αθωωτική για δύο κατηγορούμενους, ενώ οι άλλες 10 βιομηχανίες που ρυπαίνουν κατόρθωσαν να βγουν «καθαρές» από τη διαδικασία.
Η ρύπανση των υδάτινων πόρων της ευρύτερης περιοχής της Αττικοβοιωτίας και βέβαια θα συνεχιστεί. Ο λόγος; Τα πρόστιμα είναι αρκετά χαμηλά σε σχέση με τα πρότυπα που έχουν τεθεί από την Ευρωπαϊκοί επιτροπή και έχουν εναρμονιστεί με τη Ελληνική Νομοθεσία. Ο «ρυπαινων» χωρίς πολύ σκέψη λοιπόν, θα πληρώσει το πρόστιμο που το αναλογεί και θα συνεχίσει να ρυπαίνει άφοβα μιας και το πόσο αυτό είναι σχεδόν μηδενικό σε σύγκριση με την λειτουργία μιας μονάδας επεξεργασίας λυμάτων στη εγκατάσταση του (Η οποία ναι μεν υπάρχει, αλλά δεν χρησιμοποιείται, προφανώς λόγω κόστους!).
Θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στις βιομηχανίες που βρίσκονται κοντά στον ποταμό και είναι υπεύθυνες για την σημερινή του κατάσταση. Πρόκειται για τα εργοστάσια των εταιρειών «General Mills S.A.», «Κρεντίν Ελλάς Α.Ε.», τη βιομηχανία (βαφείο) «ΒΙC ΒΙΟΛΕΞ Α.Ε.», το εργοστάσιο παραγωγής υλικών συσκευασίας «Μ. Ι. Μαΐλλης ΑΕΒΕ», το πτηνοσφαγείο «Αφοι Λειβαδίτη ΑΒΕΕ» και τα βαφεία – φινιριστήρια «Αφοι Σταυρινού Ανώνυμος Βιοτεχνική Εταιρεία Επεξεργασίας Υφασμάτων», «Χρωμοχημική ΑΒΕΕ», «Β.Α. Αρσενίδης ΑΕΒΕ», «ΕΛΦΙΝΚΟ Α.Ε.», «Κοσμάς Θώμογλου ΑΒΕΕ», «ΛΑΝ-ΝΕΤ ΑΕΒΕΤ» (νυν «FANCO S. A.»), «Γ. Πολυχρόνου ΑΕΒΕ» και για τις εγκαταστάσεις της «Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας Α.Ε.».
Ο ποταμός δέχεται σήμερα τα λύματα περίπου 700 μικρών και μεγάλων εργοστασίων, πολλά από τα οποία -όπως δείχνουν τα αυξημένα επίπεδα νιτρικών, αλλά και βαρέων μετάλλων, όπως μολύβδου, καδμίου και χρωμίου που ανιχνεύονται στα νερά των γεωτρήσεων και του ποταμού- δεν τηρούν την υποχρέωση για επεξεργασία τους.
Θέλουμε πιο δραστικά μέτρα, πιο αυστηρά πρόστιμα για να συγκινηθεί κάποιος. Με τα σημερινά δεδομένα απλά χαϊδεύουμε τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις και δρουν ανεξέλεγκτα για άλλα 40 χρόνια εις βάρος του ποταμού και των πολιτών που ζουν κοντά σε αυτόν.

Πιο συγκεκριμένα, οι δικαστικές αρχές της Νάξου εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για υπεύθυνους της εταιρείας και μέλη του πληρώματος επειδή δεν κατατέθηκε παρά τις εντολές του υπουργείου Ναυτιλίας επί μακρό χρονικό διάστημα σχέδιο άντλησης των καυσίμων του πλοίου. Η εξέλιξη αυτή δρομολογήθηκε έπειτα από την παρέμβαση της Εισαγγελίας Νάξου για την αναζήτηση ευθυνών για την καθυστέρηση στην άντληση των καυσίμων.

Αν και το θέμα δυστυχώς έχει φύγει από τη δημοσιότητα (φαίνεται τα νούμερα τηλεθέασης δεν ήταν και πολύ καλά για τους καναλάρχες…) δράσεις για να μειωθεί η μόλυνση στην περιοχή της Σαντορίνης συνεχίζονται.
Αυτήν την φορά οι υπεύθυνοι της πλοιοκτήτριας εταιρείας του «Sea Diamond» θα λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη. Ακούγεται τρελό μιας και στην χώρα μας τέτοιου είδους γεγονότα τραβούν τα Φώτα της δημοσιότητας, όλοι νομίζουμε ότι κάποια θετική κατάληξη θα υπάρξει, και στη συνεχεία κατά περίεργο τρόπο η υπόθεση… εξαφανίζεται!.
Κάλιο αργά παρά ποτέ; Ίσως όμως το ρητό να μην είναι και το κατάλληλο γι’ αυτήν την περίπτωση. Έχουν περάσει 67 μέρες μετά το γεγονός και παραμένουν στο υδάτινο περιβάλλον ακόμα 400 τόνοι καυσίμων από το πλοίο που απειλούν με μια τεράστια οικολογική καταστροφή

Το θέμα απασχόλησε, προχθές το βράδυ, σε πολύωρη συνεδρίαση και το Δημοτικό Συμβούλιο της Θήρας, το οποίο ομόφωνα ζήτησε, για μια ακόμα φορά, να κατατεθεί το σχέδιο άντλησης καυσίμων. Υπάρχουν ελπίδες για αίσιο τέλος; Η ιστορία μοιάζει γνωστή και ας ευχηθούμε να μην επαναληφθεί

Βλέποντας κανείς τις διαφημίσεις στην τηλεόραση καταλαβαίνει πολλά. Εξάλλου καμία διαφημιστική εταιρεία δεν θα συνέχιζε να δημιουργει τέτοιου είδους «σποτάκια» εάν δεν υπήρχε ζήτηση! Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας θα παρατηρήσει ότι όλοι οι δρόμοι είναι σε μια διαρκή «κίνηση».
O αριθμός των επιβατικών αυτοκινήτων που κυκλοφορούν στην Ελλάδα μεταξύ 1990 και 2005 αυξήθηκε κατά 131 % σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η χώρα μας βρίσκεται στην έκτη θέση της κατάταξης, αφού ο αριθμός επιβατικών αυτοκινήτων αυξήθηκε από 170 ανά 1.000 κατοίκους το 1990 σε 393 ανά 1.000 κατοίκους το 2005, δηλαδή κατά 131%, ενώ ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 31%!!.
Έχοντας υπόψη το παραπάνω είναι εύλογο ότι και η κατανάλωση υγρών καυσίμων θα έχει ανάλογη ανοδική πορεία κάνοντας την Ελλάδα μια από τις πιο «πετρελαιοκίνητες» χώρες της Ένωσης. Αυτό μπορεί εύκολα να φανεί εάν συγκρίνουμε τα δικά μας στοιχεία με αυτά των υπολοίπων εταίρων. Για παράδειγμα, το ποσοστό αύξησης των αυτοκίνητων στην Ολλανδία ήταν 18%, στην Σουηδία 10% και στην Γαλλία 5%, κατατάσσοντας την χώρα μας έκτη στο σύνολο των Ευρωπαϊκών κρατών μελών της Ένωσης. Ακόμα μια πρωτιά λοιπόν;
Το πρόβλημα αυτής της αύξησης είναι πολυδιάστατο και επιδρά σε πολλούς τομείς της καθημερινής μας ζωής.
1. Επίδραση στον οικονομικό τομέα, μιας και είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι στο εισαγόμενο πετρέλαιο κυρίως από χώρες της Μέσης Ανατολής με ποικίλα προβλήματα επηρεάζοντας έτσι και την τιμή του (συνήθως ανοδική πορεία).
2. Αύξηση των αέριων ρύπων όπως μικροσωματιδιων, διοξείδιο του άνθρακα, και άλλα αέρια τα οποία μπορούν να προκαλέσουν αναπνευστικά προβλήματα (όπως άσθμα σε νεαρές ηλικίες) σε κάτοικους μεγαλουπόλεων.
3. Πέρα από την υγεία των πολιτών, η υπερθέρμανση του πλανήτη λόγω της αύξησης των αέριων του θερμοκηπίου είναι επίσης ένα σοβαρό πρόβλημα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι οδικές μεταφορές παραμένουν ο τομέας μεταφορών με τις υψηλότερες εκπομπές ρύπων διοξειδίου του άνθρακα

Τα ιδιωτικά οχήματα έχουν περάσει από είδη πολυτελείας, σε αναγκαία μέσα μεταφοράς για τους Έλληνες. Ακόμα και για μικρές χιλιομετρικές αποστάσεις δεν προτιμούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς (δεν συζητείται καν η πεζοπορία ή η χρήση ποδηλάτου!) αλλά το προσωπικό μας όχημα και συνήθως μόνο με έναν επιβάτη, τον ίδιο τον οδηγό!
Πέφτουμε σε αντιφάσεις καθημερινά. Από την μια θέλουμε ένα περιβάλλον βιώσιμο αλλά από την άλλη θέλουμε και τις «ανέσεις» μας. Θα πρέπει όλοι να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να θυσιάσουμε ορισμένες από τις συνήθειες μας. Πολλές φορές δεν πρόκειται καν για θυσία αλλά για έναν άρρωστο εθισμό!

Η εταιρία Intel έχει κάνει άλλο ένα βήμα πιο κοντά για μια πράσινη πολιτική στρατηγική με την αναγγελία ότι θα σταματήσουν το μόλυβδο στους νέους μικροεπεξεργαστές της. Η επιχείρηση, που χαρακτηρίζεται για τις πράσινες πρωτοβουλίες οικοδόμησης, και το νέο, μικρότερο τσιπ θα αρχίσει την αμόλυβδη διαδικασία με τη γραμμή Penryn επεξεργαστών που γίνεται χρησιμοποιώντας μια διαδικασία 45 νανομέτρων.
Η Intel έχει εργαστεί για να αποβάλει το μόλυβδο από τα τσιπ της για αρκετά έτη — το 2002, διέθεσε μνήμες τύπου flash απαλλαγμένες από μόλυβδο με κύρια στοιχεία αντικατάστασης τον κασσίτερο, το ασήμι και το χαλκό. Μέχρι το 2004, η επιχείρηση κατόρθωσε να αντικαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος της ύλης συγκολλήσεως μολύβδου (περίπου 95%) που χρησιμοποιήθηκε στο σύνολο των τσιπ και τους επεξεργαστές της με τη νέα ύλη συγκολλήσεως που αποτελούνταν από κασσίτερο-ασημι-χαλκο- όπου οι προσπάθειες ανάπτυξης ήταν αρκετά δαπανηρές. Το 2005, ένα ανώτερο στέλεχος της Intel αποκάλυψε ότι η επιχείρηση είχε ξοδέψει $100 εκατομμύρια για να αναπτύξει το εναλλακτικό υλικό για να αντικαταστήσει το μόλυβδο στην ύλη συγκολλήσεως που χρησιμοποιήθηκε στα τσιπ συσκευασίας το αποτέλεσμα ήταν μια «μυστική συνταγή».
Η μετατόπιση στα υλικά ύλης συγκολλήσεως δεν έχει επιπτώσεις στην απόδοση των τσιπ, σύμφωνα με την επιχείρηση. Ενώ αυτή η ανακοίνωση δεν κάνει πολλά για την αντιμετώπιση των ηλεκτρονικών και ηλεκτρολογικών αποβλήτων (που μπορεί να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της βιομηχανίας ηλεκτρονικών ειδών), παρόλα αυτά παράγονται λιγότερες τοξίνες στην ηλεκτρονική βιομηχανία είναι ένα καλό βήμα.
Όλες οι μεγάλες εταιρείες παγκοσμίως εφαρμόζουν περιβαλλοντική διαχείριση είτε αυτή είναι για τα απορρίμματα που παράγουν, είτε για την εξοικονόμηση ενέργειας, καθώς επίσης και για τη καλύτερη χρήση πρώτων υλών. Το αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών στο περιβάλλον είναι αρκετά σημαντικό. Βέβαια θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι εταιρείες δεν έχουν σαν πρωταρχικό σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά την μείωση του κόστους. Μείωση κόστους μπορεί να είναι στην παραγωγή ή μείωση δαπανών από νομικές πρόσφυγες.
Και οι δυο περιπτώσεις είναι κινητήριες δυνάμεις για διασφάλιση πόρων αλλά και αποφυγή επικίνδυνων ουσιών στο περιβάλλον. Σε επόμενα post θα γίνει αναφορά και για αλλά παραδείγματα εταιρειών με υψηλή κοινωνική ευθύνη και σημαντική συνεισφορά στην προστασία του περιβάλλοντος.