Ξυπνάς και ανοίγεις την βρύση, απολαμβάνεις το νεράκι του θεού…νομίζεις ..όχι ευχαριστώ δεν το θέλω ..λες να είναι καλύτερο το δικό μου; Ποιος ξέρει ..ίσως ναι ίσως όχι. Αλλά τελικά εδώ σε αυτόν τον τόπο η καθημερινότητα είναι ένα ρίσκο.
Η απάθεια μου συνεχίζεται με το να βλέπω τις ειδήσεις, να συμπάσχω με αυτούς που πονάνε αλλά και πάλι με ένα κλικ της τηλεόρασης να μεταφέρομαι σε άλλα πιο «χαρούμενα γεγονότα» και μέσα στη κυκλοθυμία μου να αλλάζω τελείως διάθεση και να σκέφτομαι τι θα πάρω τα Χριστούγεννα.
Πονάς και αρχίζω και ανησυχώ ποτέ θα αρχίσω να πονάω και εγώ. Ίσως σύντομα έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα. Τι κάνω…μάλλον περιμένω και μέχρι τότε θα συνεχίσω να ζω μέσα στη απάθεια και στην άγνοια, σχολιάζοντας θεατρίνους της τηλεόρασης δίνοντας τους μεγάλα ποσοστά τηλεθέασης. Η λύση; Μπα όχι δεν την έχω βρει, αλλά αναζητώ ανθρώπους που την έχουν !
Κοιτάω γύρω μου και βλέπω ασυνείδητους(ίσως και αυτοί να λένε το ίδιο για εμένα)να δρουν εις βάρος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος και σκέφτομαι ότι μπορώ να γίνω ένας εκκεντρικός, ρομαντικός και έξαλλος πολίτης με το να χρησιμοποιήσω βία για να τους σταματήσω Ποιος είμαι όμως εγώ που θα το κάνω αυτό; Αφού τελικά θα χαρακτηριστώ ένας βλαξ.
Πίνεις κάτι που εν συνεχεία θα το πιω και εγώ αλλά προς το παρών δεν μου αρέσει. Ένα «ωραίο» μείγμα από βαρέα μέταλλα και καρκινογόνε ουσίες. Πράγματα που βγαίνουν μόνο στο τηλεκουτακι για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον σου…για αυτά τα ποσοστά. Με το που θα κλείσει το φως, με το που θα φύγουν οι κάμερες, εσύ θα το ξεχάσεις, θα ξανανοίξεις τη βρύση και δεν θα θυμάσαι τίποτα. Ίσως βέβαια να θυμηθείς όταν θα επισκευής τις περιοχές. Αλλά το μόνο που θα κανείς τότε…. Το μόνο που θα σε απασχολήσει…είναι να μην κανείς το λάθος να πιεις νεράκι…του θεού…Παραλογισμός; ρομαντική σκέψη; δεν ξέρω…ξέρω όμως ότι με τον εγωισμό που μας διακατέχει όλους μας…μάλλον όλοι θα αναγκαστούμε να πιούμε ένα ποτηράκι χρωμίου…αργά ή γρήγορα!