Με τους Αμερικανούς πολίτες να πετούν κάθε χρόνο περίπου 100 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες και μόνο το 1 με 3 τις εκατό να ανακυκλώνεται είναι φανερό πως είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που στις μέρες μας αναζητεί μια λύση. Δυστυχώς με το τρόπο που ζούμε, καταναλώνουμε, διασκεδάζουμε οι αύξηση κατανάλωσης πλαστικών ειδών έχει φτάσει σε ένα σοβαρότατο σημείο και θα πρέπει να ξανασκεφτούμε την επίδραση μας στο ευρύτερο περιβάλλον.
Οι πλαστικές σακούλες μολύνουν το έδαφος, το υπέδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα.
Οι πλαστικές σακουλές δεν είναι αποιδοδομισιμες. Τι είναι αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορούνε να διασπαστούν από μικροοργανισμούς με φυσικό τρόπο όπως η οργανική ύλη. Ο χρόνος ζωής τους μπορεί να φτάσει δεκάδες εκατοντάδες χρόνια σε χωματερές ή σε ανεξελενκτους χώρους ταφής απορριμμάτων.
Αυτό που με κανει και ανησυχω είναι η ευκολία ορισμένων να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότερες σακούλες από το σούπερ Μάρκετ σε κάθε τους επίσκεψη χωρις οι ίδιοι να γνωρίζουν την επίδραση που μπορεί να έχει στο περιβάλλον. Αλλά εμείς οι Έλληνες έχουν δείξει ότι δεν μας ενδιαφερθεί αυτό. Κάτι όμως που δεν γνωρίζουν πολλοί και μάλλον κάπως έτσι θα «συγκινηθούν» είναι ότι το κόστος παραγωγής αυτών των συσκευασιών…το πληρώνουμε εμείς!! ΠΩΣ; Η αλήθεια που δεν λέει κανείς βέβαια είναι ότι οι πλαστικές σακούλες ήδη χρεώνονται από καιρό, μόνο που δε χρεώνονται σε αυτόν που τις χρησιμοποιεί κατά κόρον αλλά ο λογαριασμός μεταβιβάζεται «δημοκρατικά» σε όλους μας, μέσα από τους δημοτικούς φόρους! Οι πλαστικές σακούλες που πολλοί από μας παίρνουν με το κιλό από τα σούπερ μάρκετ, καταλήγουν σύντομα, στα σκουπίδια. Εφ’ όσον θεωρούνται δωρεάν, υποτίθεται ότι δεν έχουν αξία, μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν με άλλες επίσης δωρεάν, οπότε ευκολότατα πετιούνται για να καταλήξουν στους κάδους των σκουπιδιών. Τα πλαστικά σκουπίδια είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Αποτελούν περίπου το 1/3 των σκουπιδιών. Δεν αυτοδιασπώνται, δεν απορροφώνται από τη φύση, παραμένουν αναλλοίωτα για 300 χρόνια, ενώ, σε μια ακόμη πιο επικίνδυνη εξέλιξη, όταν καίγονται παράγουν καρκινογόνες διοξίνες.
Κάποιες πόλεις παγκοσμίως έχουν προσπαθήσει και επιτυχώς καταφέρει να αποφύγουν την χρήση των πλαστικών σακουλών. Στο Ντεβον της Αγγλίας, για παράδειγμα, έχουν απαγορευθεί. Μπορούμε εμείς να το καταφέρουμε αυτό; Εγώ απαντώ για εσάς, και για μένα φυσικά, ΟΧΙ. Δεν μας αρέσει να ξεβολευφτούμε, εμείς και οι συνήθειες μας. Καλή η ανακύκλωση αλλά λίγο πιο πριν, στη ιεραρχία της διαχειρίσεις απορριμμάτων, βρίσκεται η ελαχιστοποίηση αυτών. Πράγμα που σημαίνει ότι καλύτερα να μην παράγεις, παρά να ανακυκλώνεις ή να πετάς αδιάφορα στα σκουπίδια!!

Αλήθεια, πόσο έτοιμοι είμαστε ως καταναλωτές και επιχειρήσεις για κάτι τέτοιο; Μήπως έφτασε η ώρα οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ της εγχώριας αγοράς, σε συνεννόηση μεταξύ τους, να αρχίσουν να προωθούν συστηματικά τις εναλλακτικές τσάντες από βιοαποικοδομήσιμα υλικά;